Duomoeders: “Er wordt gezegd dat iedereen gelijke rechten heeft, maar dat is dus mooi niet zo”

Hebben jullie zelf iets geprobeerd om de huidige situatie te veranderen? 

Mariska: “Toen ik er tweeënhalf jaar geleden achter kwam welke procedure ik moest doorlopen om moeder te worden van mijn kind was ik wel even boos. Ik heb mailtjes gestuurd naar de Tweede Kamer, de VVD onder andere. Die zeiden: ‘U heeft gelijk, het komt op de agenda.”

Esther: “Ze zeggen, dat ze het komende zomer weer gaan bespreken.”

En wat vindt jullie omgeving?

Mariska: “Ik probeer het te verspreiden onder vrienden en familie. Vooral onze heterovrienden reageren heel geschokt. Homovrienden zeggen: ‘Nou ja, als het moet dan moet het maar.’"

Esther: “Er verschijnen ook steeds vaker artikelen over dit onderwerp in de media. Laatst nog op nu.nl. Dat is mooi, maar van mij mag het er nu wel eens echt van komen want het heeft al lang genoeg geduurd!”

Als Mariska het zogenaamde ‘moederschap van rechtswege’ over hun kind wil krijgen moet ze de adoptieprocedure na de geboorte afronden. Naast de nodige voorbereiding, kost dit het stel ook nog eens 1.300 euro. Iets wat geheel tegen hun morele gevoel indruist. Mocht een heterostel bij dezelfde spermabank een kind willen krijgen (bijvoorbeeld omdat de man onvruchtbaar is) dan hoeft de vader het kind alleen maar te erkennen om volmacht te krijgen.

Mariska: “Het voelt heel krom. Een heterostel hoeft alleen maar een vakje in te vullen en bij ons is het allemaal veel omslachtiger. Dat is toch frustrerend? We zijn in Nederland getrouwd en zouden dezelfde rechten en plichten hebben als ieder ander stel. Maar wat betreft ouderschap is dat dus helemaal niet zo.”

Zijn jullie teleurgesteld in de manier waardoor dit door de politiek behandeld wordt?

Esther: “Ik heb absoluut nooit in hokjes gedacht en nu word ik zelf wel in een hokje gestopt. We hebben heus wel een voorrecht dat we in Nederland wonen. Maar er wordt aan de andere kant geprofileerd dat iedereen gelijke rechten heeft terwijl dat dus niet zo is. Dat mijn vrouw het kind moet adopteren vind ik echt onzin. Dat hokje waarmee je een kind simpelweg kunt erkennen moet er ook voor vrouwen komen.”

Mariska is het hier volmondig mee eens. “Volgens mij is er allang een meerderheid voor de wetswijziging. Jas het er gewoon even doorheen, denk ik dan. Het is nu even crisis dus andere dingen hebben voorrang, zo realistisch ben ik ook wel.”

Esther vult haar aan: “Het voorstel ligt er al vier jaar. Dat was nog met Verdonk, in 2007. Zijn het niet de verkiezingen dan komt er wel iets anders tussendoor.”

Mariska: “Het voelt als onrecht dat wij extra geld uit moeten geven waar anderen dat niet hoeven. Wat heeft ons huwelijk dan voor meerwaarde in dit proces?”

Ondanks alle rompslomp zijn Esther en Mariska twee dolblije toekomstige moeders. Na Esther is het plan dat ook Mariska zwanger wordt. Het stel hoopt er natuurlijk ook op dat ze tegen die tijd geen omslachtige adoptieprocedures meer hoeven te doorlopen.