Soula's notes

#3: Homo's, status aparte?

Hoezo moeten homo's in de 21e eeuw nog Gay Games hebben, aparte kroegen en feesten? En die Gay Pride, waar is die eigenlijk voor nodig? Iedereen is toch gelijk? Het komt regelmatig voor dat de 'aparte' status van homoseksuelen tot zulke opmerkingen leidt in media, bar of op een verjaardagsfeest door vooral lichtelijk aangeschoten vage bekenden. En steevast wordt ieder jaar de Gay Pride ter discussie gesteld doorverschillende hetero's èn homo's. Ze vinden het tè. Vooral die leren broeken en blote konten schijnen op de hele homogemeenschap negatief uit te stralen. Je hoeft maar Gay Pride te zeggen en bij iedereen schiet dat beeld op het netvlies. Het is een stereotype beeld geworden net als de paarse tuinbroek van de feministen, waarvan ik steeds meer het gevoel krijg dat het maar één en dezelfde vrouw was die bij alle demonstraties die broek aantrok en dan ook nog prominent vooraan stond.

Maar goed, of je nu een verlegen homo bent uit Heerlen die nog nooit in Amsterdam is geweest, nog nooit iemand anders dan je vaste vriendje hebt gezoend, omdat je daar gewoon geen behoefte aan hebt of een uitbundige butch die steevast naar Lesbos, Londen, L-Beach en PANN-on-Tour gaat, iedereen moet zich blijkbaar verantwoorden voor de stereotype beeldvorming van de zeer diverse botenparade. Ik had laatst een discussie met een collega die er niet bij kan dat homo's zich segregeren door het organiseren van bijvoorbeeld de Gay Games. En waarom hij jaren geleden tot zijn verontwaardiging de Trut niet binnen mocht als hetero. Nu geldt die beperking niet meer in De Trut en zijn hetero's bijveel gelegenheden welkom. Trouwens, veel homojongeren gaan graag of zelfs liever uit in heterohoreca.

Waarom willen die andere homo's dan alleen zijn of hun eigen horeca,vakantiebestemmingen en bosjes hebben? Wellicht helpt het als we naar recente gebeurtenissen kijken.

In het homofobische Oeganda worden homoseksuelen geout en vogelvrij verklaard op de voorpagina van kranten. Homoactivist David Kato is recent wellicht daarom vermoord. Of laten we het anders zeggen: in ruim 80 landen is homoseksualiteitverboden en in zeven landen staat hierop de doodstraf. In het macho Zuid-Afrika leven lesbiennes met het gevaar op 'correctieve verkrachting'; een petitie hier tegen van de vrouwen zelf gaat op het moment de wereld over. Tegelijkertijd heeft het land in 2006 het homohuwelijk ingevoerd. Een grote juridische vooruitgang, maar de praktijk loopt flink achter. 

De Amerikaanse rechter Joe Rehyansky veroorzaakte twee maanden geleden een rel door in een column te verklaren tegen homo's in het leger te zijn, maar wel voor lesbiennes te zijn. Dan kunnen heterosoldaten hen namelijk door'correctieve verkrachting' op het rechte heteropad brengen. En zoals we allemaal weten werkt dat echt goed.

In Amsterdam is afgelopen najaar nog gedemonstreerd tegen toenemend anti-homogeweld in de stad. Steeds over je schouder te moeten kijken doet een mens geen goed. Om uitgescholden te worden, om bedreigd te worden en vermoord te worden alleen maar omdat je niet op de andere sekse valt. Om als minder dan niks gezien te worden is op zijn zachtst gezegd geen gezonde omgeving voor een mens. De verhalen van David Kato en de Zuid-Afrikaanse lesbiennes en nog vele anderen geven in extreme mate weer waar homoseksuelen over de hele wereld een gebrek aan hebben: ontspannen en gezien ongezien door het leven gaan. 

Nederland is niet te vergelijken met landen als Oeganda of Zuid-Afrika. Maar ook in Nederland is het fijn om op een plek te zijn waar je niet voortdurend bevraagd wordt (wanneer kwam je erachter, hoe doen jullie het, voelt het anders, en hoe dan, mag ik kijken, ben jij nou het mannetje of het vrouwtje etc. etc.). Een plek waar je je relatief veilig voelt en waar je iemand kunt zoenen zonder al te rare blikken. Maar boven alles is het fijn om op een plek te zijn waar je in de meerderheid bent. Al is het maar voor even. Een genot en een bevrijding die bijna niet voor te stellen is als je tot de meerderheid behoort.

De Gay Pride...veel mensen zeggen: moet dat nou, doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Ik zeg ja, juist daarom de Gay Pride, de Gay Games, de kroegen, de feesten, de wandelclubs: homo's zijn normaal en dat voel je juist als je in de meerderheid bent. Of dit een status aparte is? Vrijwillige segregatie? Ja, misschien wel...maar het is nodig. En verdomd leuk ook. Ik zie jullie bij de Eurogames van 20 tot en met 24 juli in Rotterdam.